Its another exciting day in casa Pinokio. Het weer zat weer eventjes niet mee de laatte 2 dagen ,maar vanmiddag kwam de blauwe lucht alweer op dus Tia gaat morgen zeker para a praia! We zijn ook met een groepje meiden naar het strand gegaan waar ze zeer dankbaar voor waren aangezien ze niet op zichzelf mogen. Ze gingen helemaal uit hun dak op het strand en et was erg gezellig. Het water is lekker warm! We hebben de oudere jongens en meisjes ook pesten en ezelen geleerd, da is lachen! Nu zitten we savonds met 10 man te ezelen en ze raken oprecht geirriteerd wanneer er een pestkaart voor hun neus verschijnt: geweldig!

Caramba! schalt het dan!

Internet heeft het even niet gedaan dus heb ik geen berichtjes kunnen posten. Pa, danku zeer voor de toelichting over de barbier/chirurgijn, zeer leerzaam. Ik moet nog 100 pagina's en dan is et boek uit, het is zeer boeiend! Raak af en toe wel verstrikt in de verwarrende familielijnen. Ik weet alleen niet, mam, of jij al die gedetailleerde omschrijvingen van operaties leuk zou vinden maar misschien een ideetje voor in het vliegtuig? Het is namelijk (denk ik) een heel leuk voorproefje op New york in het echt ;) Ook al ben je er al 1000 keer geweest, misschien ga je et dan anders zien omdat je weet hoe het geheel tot stand is gekomen. Tenminste, dat zou ik nu bedenken.

Tia Jorinde in da house!!

Oke, net de kieteldood gehad!! Als de kinderen ontdekken dat je er niet tegen kan vallen ze je met zen allen aan, resultaat: Jorinde valt van bankjes en stoeltjes gillend van et lachen: niet goed als men in de volgende kamer tv wil kijken. *oeps oeps*.

Gisteren heeft Ana Lucia geprobeerd ons de Samba bij te brengen: moeilijk!!! Uiteindelijk had ik et soso lala onder de knie maar denk niet dat et er vloeiend uitziet. Ik moet et eerstt zien voor ik het weer kan en et is echt moeilijk. Ben het ritme helemaaaal niet gewend echt. Maar ik probeer nu elke dag ff te oefenen en zet regelmatig Elias en Elione aan het dansen, zij zijn echt briljant wat dat betreft. Elke dag vragen ze me naam maar dansen kunnen ze als een gek, echt geweldig. Nan moet nog even zwoegen om de samba onder de knie te krijgen maar in Amsterdam is het dan 'on to the brazilian bar!'. En dan dansen wij de samba helemaal als echte brazilianen :p

Ik zal morgen ff kijken of ik wat foto's op et net kan pleuren, zou best es kunnen namelijk maar het is even uitproberen he. De kinderen vinden het in ieder geval geweldig en willen allemaal een foto van jou en van hun en van iedereen en....o zo druk druk!!!!

Oke, ik ga weer ff kietelen!

Ik moet van Fernanda nog meer schrijven dus ik zal even nadenken over wat ik wil zeggen.

Oja, ik lees nu trouwens het boek 'City of dreams' (ik twijfel gewoon aan de titel, niet eens op gelet). Het is Engels en leest lekker weg. Ik moet altijd even wennen aan een nieuw boek en vind et begin nooit zo denderend boeiend. Nu werd het geheel net boeiend en schuift de boel op naar een jaar later. Het gaat over het 'ontstaan' van New york city en begint in 1660 onder de naam 'Nieuw Amsterdam'. Er wordt 1 familielijn gevolgd genaamd 'Turner' en het zijn allemaal geen sympathieke mensen maar dat maakt het ook weer boeiend. Meneer Turner nummer 1 (Lucas) is kapper/chirurg (en ik snap nog steeds niet waarom het in dat boek zo vanzelfsprekend is dat die 2 beroepen dicht bij elkaar liggen). Hij probeert allerlei nieuwe dingen uit op het gebied chirurgie en daardoor worden de meest gore taferelen aan je omschreven. De eerste amputatie of de eerste bloedtransfusie of de eerste dit of de eerste dat, heerlijk! De zoon daarvan en de zoon daarvan zijn ook weer chirurgen en zo gaat dat het gehele boek door. Ondertussen hebben zij allemaal vrouwen, neefjes, nichtjes, zusjes enzovoorts met een eigen verhaallijn. Tja, hjet zal wel niet duidelijk zijn maar men zit om mij heen tegen me te praten.

Marcelo is er nu ook bij gekomen en staat nu ook mee te lezen, ook van Marcelo heb ik fotootjes.

Priscila is er nu ook bijgekomen en staat nu mee te lezen bij haar naam ;).

Natalia is hier nu niet.
Solange is hier nu niet.
gabrielle is hier nu niet
Nancy is hier nu wel.
leandro is hier nu niet
Paloma is hier nu niet.
Pamela is hier nu niet.
Aline is hier nu niet.

Dit moest even van ze.

Het regent het regent de pannetjes worden nat! De afgelopen dagen waren hier erg nat, het regende en regende en regende en we hadden zoiets van, hum, does it ever end? Gelukkig brak vanmiddag de zon door de wolken heen en was het weer aangenaam warm. Althans voor ons, Rob loopt nogal altijd in dikke truieen en jassen en veel kinderen hebben het savonds koud.

Als het regent moeten alle kinderen binnen blijven omdat het hier een grote modderpoel wordt. Kortom: iedereen op elkaars lip. Door televisie te kijken en zich met ons bezig te houden komen de kinderen de dag door, zelfstandig spelen is in dat soort situaties toch wat moeilijker voor ze, zo blijkt.

We kwamen op het briljante idee om doosjes met ze te gaan maken, ik dacht, nou dat kennen ze vast allang maar dat was niet zo, ze waren uiterst enthousiast en maakten de meest creatieve doosjes. Ook chia Nancy leefde zich helemaal in en maakte strikjes, bloempjes van crepepapier die erg populair werden. In de middag konden de kinderen eindelijk naar buiten en hebben we ze de stelten en ander speelgoed gegeven.

Ik ben trouwens nog wel gezond, Nan wat minder, ze is wat verkouden... Er gaat overigens een vloed aan waterpokken door het huis heen dus sommige kinderen worden geplaagd door pokken, jeuk en vermoeidheid. Erg sneu om te zien hoe naar ze zich voelen, er kan dan echt geen lachje meer vanaf, maar dan zijn de chia's er om ze een knuffelsessie te geven. Wij hebben beiden de waterpokken al gehad (toch??:p) dus voor ons is dat geen probleem. Ik zit trouwens wel onder de muggenbulden omdat ik telkens te lui ben om die klamboe op te hangen. We slapen boven onder een schuin dak en ik zie telkens niet de mogelijkheid om die klamboe daaraan op te hangen.. Maar inderdaad smeerseltjes en Deet werken ook prima. Je wordt trouwens toch het meest tijdens het eten gestoken, snachts valt het wel mee.

Ik vind het spelen met de kinderen nog steeds heel erg leuk, leuker dan de vorige keer maar ik heb et nu ook meer in de vingers. De kinderen luisteren erg goed en degenen die dat niet doen (voornamelijk de kleine opdonders) genieten van mijn aangeleerde opvoedingstechnieken, vinden ze niet leuk maar et werkt wel! Het blijft heel; leuk om te zien wat ze maken, hoe ze het maken, hoe creatief ze zijn en hoe graag ze allemaal willen. Met zo'n enthousiasme allemaal! geweldig! Dat maakt het echt heel erg gezellig om dingen met ze te doen. Ze hebben zelf ook ideeen en kunnen ook zelfstandig dingen bedenken om te maken, dat vind ik toch erg knap. Degene die aan ons moesten wennen komen nu ook naar ons toerennen met de armen wijd dus dat is ook goed gekomen. Nu staat Fernanda naast me naar het beeldscherm te kijken, totaal gefascineerd, ik zal thuis een foto van haar latren zien, een beeldig meiske om te zien :).

Tot zover Chia Jorinde en Fernanda,

Ciao!!

Olah,

Alles hier is nog steeds bem. Net heb ik men ass laten kicken met tafeltenissen..en gister was ik nog wel de man want ik was heel goed. Ik ben nu echt moe want heb slecht geslapen door gezelschap van menig mug en menig muggenbult. Ook raak ik hier af en toe verdwaald in men bed. Niet dat dat groot is, in tegendeel, maar je hebt 4 lakens en dekens om mee te knutselen als je naar bed gaat. Verder gaat et wel goed hoor.

De afgelopen dagen hebben de kindjes weer creatieve dingen in elkaar geflanst. Als je ze plakaatverf voorzet is het eerst van 'cia eu no seeiiii' maar nadat je het voordoet gaan ze vrolijk aan de verf en creeeren ze weer allerlei gezellige dingetjes waarvan je vervolgens niet weet waar je et moet laten.. De muur van de speelkamer zit al vol met prut dus nu op naar de gang ofzo.

Gisteren hebben we scoubidoudraadjes 'geintroduceerd'. Nouja, niet geintroduceerd, ze kende het al omdat Lucia et eens heeft meegenomen. Die dingen slaan in als een bom..Zodra iedereen lucht had van de draadjes kwam iedereen naar je toe met de vraag 'mag ik ook?'. En op 100 kinderen gaan die draadjes snel op.. Want iedereen deed mee. Van jong tot oud, jongens en meisjes..Degene van wie je et onmogelijk achtte te lachen zat gierend met de touwtjes te kloten.. En allemaal roepen ze om chia chia chia.. We hebben namelijk enkele 'doelen' opgesteld :p die hebben we gisteren allemaal behaald. Sommige jongens kijken alleenmaar boos voor zich uit, ze zien er ook uit dat ze al teveel hebben meegemaakt in hun leven wat voor een heel mensenleven niet eens acceptabel is. Dus ik wilde hem zo snel mogelijk late lache. Nou er verscheen iets van een grijns tijdens et knopen van die rare draadjes dus weer een missie volbracht. Nu weer wat meer praten enzo en dan ben ik nog blijer. Ook willen we iedereen 'watskeburt' aanleren. Een raar liedje wat nu (nouja niet meer) helemaal geweldig was en iedereen blerde om de minuut 'watskeburt!'. Sommige zeggen het al perfect en andere bleren et af en toe niet helemaal goed, maar et is heel grappig om te horen. Gisteren hebben we ook de grote jongens zover kunnen krijgen dus die grijnzen nu ook af en toe 'watskebeurt'. Het is grappig, ze moeten echt ff ontdooien voor ze wat zeggen maar als ze eenmaal loskomen blaten ze ook wel je kop van je schouders.

Gisterenavond zijn we ook verblijd met een concert van hun. Ik moest zingen....*erger*. oke oke, als jij ook gaat zingen! Nou, geen probleem! Er kwam niet een klein deuntje uit maar een halve fado uit hun mond en de jongens zongen vrolijk met elkaar mee. Charles (was vorige keer 14, nu 17), vroeg trouwens hoe het met Diederik ging, dat was wel heel erg leuk om te horen. En ik was groot geworden en men haar lang etcetera. Ze zijn je echt niet zomaar vergeten ;). Dieds gitaarspel heeft toendertijd ook veel indruk op ze gemaakt, zouden ze graag weer willen.

De kleintjes zijn trouwens weer een heel ander verhaal.. Om je dood aan te ergeren!!! Die kinderen worden niet opgevoed. Ze krijgen geen speelgoed want dat gaat kapot dus het enige wat overblijft zijn blokken die ze dan naar elkaar gaan gooien. Helemaal met slecht weer, als ze binnen meote zijn, is het 1 grote chaos. De nanny's staan er met over elkaar gevouwen armen bij, kijkend naar hoe die kinderen elkaar onderuit halen en bleren en weetik veel. Vanmiddag regende het dus was iedereen binnen. Et grut deed vreselijk irritant.. Ik heb toen wat speelgoed voor de kleintjes gepakt en wat voorgedaan hoe ze ermee konden spelen en dergelijke. Nou dat ging al wat beter, ze waren nu aan het spelen inplaats van elkaars leven zuur te maken. Op en gegeven moment was het zelfs bijna stil, ik was zeer verbaasd. Maar totaal geen luistergedrag, helemaal niks. Ik moest heel erg boos kijken wilde ik die ene blok in die andere kist krijgen, dus et was ontzettend vermoeiend om die kinderen te laten doen wat je wil. En dan wordt ik snel boos. Maar uiteindelijk lukt het wel en dan kijken de nanny's van, hoe kan dat nou? Ze spreekt nauwelijks portugees??? maar een boos blik reikt al een heel eind.. maar ik heb te weinig geduld voor die kleintjes..Opvoeden die handel! Als ze klein en schattig zijn worden ze verwend en geknuffelt enzo, elk klein kind heeft dat en groeit op die manier op tot een onuitstaanbare kleuter. Bah! Ik hou daar echt niet van.

Tot zover Chia Jorinde,

Ciao...

Bom noite,

Het is alweer avond en we hebben net gegeten. Vandaag hadden we een druk dagje. In de ochtend hebben we met de kinderen geknutseld. We gingen verder met propjes maken en deze te plakken op een kleurpraat. De kinderen zijn uiterst creatief en bedenken voor de volgende kleurplaat een nieuwe manier om deze mooi te versieren. Er komen de meest mooie dingen uit voort. Niet alleen de kleintjes vinden het leuk om te kleuren en te knippen maar ook bijv. oudere jongens komen verlegen binnen met zo'n gezicht van 'mag ik ook meedoen?'. Alleen maar leuk toch?

Morgen gaan we kijken hoe de kinderen zich redden met plakaatverf en ik ben benieuwd van Lucia zei dat de kinderen nooit schilderen. Dat wordt lachen dus :p. We hebben in ieder geval een voorbeeld gemaakt van onszelf om te laten zien dat ze een zelfportret moeten maken. Nancy heeft door haar Montessori-achtergrond allemaal briljante ideeen op het gebied van knip en plak werk, ik realiseerde me oppeens dat ik echt weinig heb gedaan op de basisschool aan dat soort dingen. Maar 3 jaar MWD werpt hier toch ook zijn vruchten af ;).

Ik kan nu ook praten met de kinderen en heb soms zelfs een gesprek *ole*. Ik wil echter erg graag praten met de oudere meiden en dit gaat nog erg moeilijk. Ze gaan naast je zitten en je merkt dat ze iets aan je kwijt willen maar et is gewoon moeilijk over te brengen. Maar met herhalen en handen en voeten kom je een aardig eindje.

Vanmiddag was het hier feest, zoals ik het de vorige keer ook heb meegemaakt. De kinderen worden in kleren met leuke franje gestoken en voeren met elkaar en andere kinderen uit het dorp allerlei gezellige dansjes uit. Mijn digicamera is trouwens zeer verslavend voor de kindjes, zodra ze zichzelf terug zien op het scherm is het echt 'chia chia chia eu eu agora!!!!!'. Maar er komen wel de meest geweldige foto's uit. Vanmiddag had ik tijdens de dansjes trouwens mijn recor ''hoeveel kinderen kunnen er op je schoot' verbroken. 2 op de knie en onder elke arm weer 2 kindjes. Zeer druk maar erg gezellie. Het zijn gewoon grote knuffelbeesten.. maar tegelijkertijd zijn de grootste knuffelbeesten ook degenen die de grootste deugniet uit kunnen hangen. Maar een streng gezicht heeft zo zen effecten.

Ciao!

Bom dia chia!!

Ja ja, lang niet gehoord, die uitdrukking, maar het klinkt nog alsof het gisteren was. Mijn god wat zijn die kinderen gegroeid!! Bruno is nu een grote kerel van 15 (lijkt 18) en ik herinner me als een schattig jochie van 12, nou zie ik et eens vanaf de andere kant ipv dat mensen vinden dat ik zo gegroeid ben! hihi! het is ook mooi om te zien hoe die kinderen zich ontwikkelt hebben. Emanuel was een hele stille kleuter, autistisch en toendertijd tamelijk onbereikbaar. Nu is het een grote jongen die praat en puzzeltjes maakt. Ook de kleine meisjes zijn volwassen meisjes geworden en de baby's zijn peuters.. Ja geen wonder als er 3 jaar overheen gaat maar et is toch mooi om te zien.

Maar het knuffelgehalte is nog altijd evenhoog. Morgen beginnen we met activiteiten en dergelijke, de kinderen hebben ook na morgen vakantie dus hebben we alle tijd om vanalles met ze te ondernemen. Vandaag was nog even een wendagje. Nancy moet nog wennen aan de nieuwe plaats en de taalbarriere zit vooral erg dwars. Bij mij gaat het een stuk beter, kan meer vertsaan en meer praten met de kinderen wat fijn is.

Ik hoop dat ik et meeste van jullie hier hoor en niet via hotmail want, die doet het dus niet :(. Gelieve belangrijke berichten dus maar hier te posten waar ik het kan lezen.

Bom noite e a manha!

Nou, we zijn er!

na een uurtje vliegen bereikten we dan Parijs. Hier moesten we dus overstappen waarvan ik dacht dat het zo makkelijk was gezien de vorige keer. Nu bleek dat echter ietsje moeilijker te gaan, maar hiervoor leg ik alle verantwoordelijkheid bij het Franse personeel. Er was een debiel lange rij bij de security checks waar je doorheen moet voordat je naar de gate gaat. Dus wij wachtten in die rij terwijl het bordje 'boarding'al lang en breed knipperde. Geweldig hoor. Er was ook maar 1 hokje open wat ook op mijn zenuwen werkten, echt enorm. Toen oppeens verzon dat personeel dat ze het hokje wilde sluiten en woof men richting de andere kant van de zaal dat we daar maar weer in de rij moesten gaan staan. Nou, dan heb je dus een stortvloed aan mensen die rennen naar de volgende balie om de eerste te zijn, wij konden dus weer lekker achteraan aanschuiven. Ondertussen was het al bijna kwart over 11, de tijd waarop et vliegtuig zou vertrekken. mensen probeerden voor te dringen en waren superirritant en wij baanden zo onze weg door die rij. Eindelijk kwamen we door de securitycheck en durfde het personeel ons ook nog eens welkom te heten in het vliegtuig, opzouten met je welkom! We waren echt zo erg boos!

De vliegreis was prima, geen problemen en hier en daar wat slaap. Eenmaal in Rio liep alles goed en zagen we al snel Rob buiten staan. We gingen met de taxi naar het hotel en daar hebben we nog even geslapen gezien het pas half 6 was toen we aankwamen. Die middag hebben we Rio gezellig rondgecrost. Gisteren hebben we onze badpakjes aangedaan omdat we het water van de copacabana niet konden weerstaan. Dus wij stormen het water in en merken al snel dat de golfjes toch best wel hoog zijn. Maar daardoor is het niet minder leuk. Het is en bljft een schitterend strand en het liefst lig je er de hele dag. We hebben ook lekker gewinkelt en het hele land van de Haviana's geroofd. Nancy is er helemaal gek van en heeft elke soort, elke maat en elke kleur. heel belangrijk.

Lucia heeft ons ook laten zien waar ze hebben gewoond, op school hebben gezeten en hebben gespeeld. Leuk om te zien waar mam als kind heeft rondgedart.

Vanochtend zijn we op de bus naar Campos gestapt. Een hele comfortabele bus met veel ruimte. Ik had weer lekker een muziekje aan en keek naar buiten, net zoals in India en Nepal. Alleen was de weg een stuk leger en de bus een stuk mooier. Brazilie is toch een schitterend land om te zien, zo groen, zo bergachtig in de meest aparte vormen en punten. In Campos werden we opgehaald en reden we nog een uurtje door naar het huis. Bij het huis verwelkomt iedereen je met een groot enthousiasme. Ik vond het ontzettend leuk om de kinderen weer te zien en ik kon nog heel erg veel gezichten aan de namen verbinden, de kinderen keken me echt aan van 'herken jij mij??'. Na 5 minuten was het al een groot feest en hadden we al 20 knuffels gekregen en liepen we al met 3 kinderen aan de hand. Hier en daar dansjes en CD'tjes uitgewisselt met de meiden en het was alweer tijd om te eten. Daar is weinig aan verandert. Het is nu lekker donker en iedereen zit bij de televisie of op de kamer. Ik ben ook erg moe en ga zo slapen.

Portugees spreken gaat veel beter dan de vorige keer, ik versta meer en kan meer terugpraten. Toch kan ik niet alles begrijpen wat toch wel moeilijk is want je wil graag in gesprek met de kinderen. Maar oefening baart kunst dus we gaan eraan werken!