Nou, we zijn er!

na een uurtje vliegen bereikten we dan Parijs. Hier moesten we dus overstappen waarvan ik dacht dat het zo makkelijk was gezien de vorige keer. Nu bleek dat echter ietsje moeilijker te gaan, maar hiervoor leg ik alle verantwoordelijkheid bij het Franse personeel. Er was een debiel lange rij bij de security checks waar je doorheen moet voordat je naar de gate gaat. Dus wij wachtten in die rij terwijl het bordje 'boarding'al lang en breed knipperde. Geweldig hoor. Er was ook maar 1 hokje open wat ook op mijn zenuwen werkten, echt enorm. Toen oppeens verzon dat personeel dat ze het hokje wilde sluiten en woof men richting de andere kant van de zaal dat we daar maar weer in de rij moesten gaan staan. Nou, dan heb je dus een stortvloed aan mensen die rennen naar de volgende balie om de eerste te zijn, wij konden dus weer lekker achteraan aanschuiven. Ondertussen was het al bijna kwart over 11, de tijd waarop et vliegtuig zou vertrekken. mensen probeerden voor te dringen en waren superirritant en wij baanden zo onze weg door die rij. Eindelijk kwamen we door de securitycheck en durfde het personeel ons ook nog eens welkom te heten in het vliegtuig, opzouten met je welkom! We waren echt zo erg boos!

De vliegreis was prima, geen problemen en hier en daar wat slaap. Eenmaal in Rio liep alles goed en zagen we al snel Rob buiten staan. We gingen met de taxi naar het hotel en daar hebben we nog even geslapen gezien het pas half 6 was toen we aankwamen. Die middag hebben we Rio gezellig rondgecrost. Gisteren hebben we onze badpakjes aangedaan omdat we het water van de copacabana niet konden weerstaan. Dus wij stormen het water in en merken al snel dat de golfjes toch best wel hoog zijn. Maar daardoor is het niet minder leuk. Het is en bljft een schitterend strand en het liefst lig je er de hele dag. We hebben ook lekker gewinkelt en het hele land van de Haviana's geroofd. Nancy is er helemaal gek van en heeft elke soort, elke maat en elke kleur. heel belangrijk.

Lucia heeft ons ook laten zien waar ze hebben gewoond, op school hebben gezeten en hebben gespeeld. Leuk om te zien waar mam als kind heeft rondgedart.

Vanochtend zijn we op de bus naar Campos gestapt. Een hele comfortabele bus met veel ruimte. Ik had weer lekker een muziekje aan en keek naar buiten, net zoals in India en Nepal. Alleen was de weg een stuk leger en de bus een stuk mooier. Brazilie is toch een schitterend land om te zien, zo groen, zo bergachtig in de meest aparte vormen en punten. In Campos werden we opgehaald en reden we nog een uurtje door naar het huis. Bij het huis verwelkomt iedereen je met een groot enthousiasme. Ik vond het ontzettend leuk om de kinderen weer te zien en ik kon nog heel erg veel gezichten aan de namen verbinden, de kinderen keken me echt aan van 'herken jij mij??'. Na 5 minuten was het al een groot feest en hadden we al 20 knuffels gekregen en liepen we al met 3 kinderen aan de hand. Hier en daar dansjes en CD'tjes uitgewisselt met de meiden en het was alweer tijd om te eten. Daar is weinig aan verandert. Het is nu lekker donker en iedereen zit bij de televisie of op de kamer. Ik ben ook erg moe en ga zo slapen.

Portugees spreken gaat veel beter dan de vorige keer, ik versta meer en kan meer terugpraten. Toch kan ik niet alles begrijpen wat toch wel moeilijk is want je wil graag in gesprek met de kinderen. Maar oefening baart kunst dus we gaan eraan werken!