Koffers inpakken. Tijdens het eten bespraken we met elkaar wat er allemaal in moest: KINDEREN. We gaan al snel weg en dat betekent dat, elke keer als ik Mattheus nu zie, ik em op wil vouwen en em in de koffer wil stoppen. Maar dat mag niet van Rob. Stom he. Begrijpen jullie dat nou? Ik echt helemaal niet. Dus wie weet kom ik met een bol donker kindje thuis die reageert op de naam Luciano.. Maak je geen zorgen, ik maak wel plek voor em, plek zat toch? En dan zet ik Mattheus en bruno in diederiks kamer en Nancy neemt Marcelo en Joice mee naar huis. Goed geregeld toch?

Familie...kan er toch echt niks mee hoor. maargoed, wat was zij nou ook alweer van mij? Achternicht? Het is de nicht van mam en ze heeft een naam die ik niet goed kan uitspreken (niet echt goed gehoord) maar ze werd in ieder geval 75 en dat ging gepaard met een bescheiden verjaardagsfeestje bij het feestvarken thuis. De creme de la creme van Barra was uitgenodigt en de huiskamer zat vol met oude dametjes. En dan ook echt ALLEEEN maar oude dametjes. Dus je begrijpt: Nan en ik voelde ons zo thuis! Maar wat ik me nog wel van deze tante kon herinneren en dat ze zeker niet zuinig was met de cola waardoor ik haar al meteen sympathiek vond. Bij de deur kregen we al meteen een knuffel en Nan wist er op het goede moment 'muito felicidade' uit te gooien wat ik natuurlijk direkt vergeten was om te doen. *ggo manners*. We werden op de bank geplant en kregen een glaasje cola en de hand gedrukt. Onderwijl begonnen de dametjes heerlijk portugees tegen ons te lullen en merkten niet op dat wij slechts beleefd zaten te knikkenbollen. Af en toe gooide ik er een dood woordje uit, ach er wordt toch niet naar je geluisterd. Hmm lekker! Was wat ik et meeste zei geloof ik.

Er gingen schalen met hapjes rond en je moest en je zou eten. Niks geen 1 koekje is genoeg: vreten kreng! Wel heel erg lekker maar zovel op een gegeven moment! En toen kwam er een grote taart tevoorschijn en toen werden wij oppeens heel erg gelukkig. maar natuurlijk moest er eerst gezongen worden!!!

Je kent dat wel, zoals wij soms schaamtelijk voor oma moeten zingen? Zo begon tante triomfantelijk achter de taart te staan en de eerste noot van het verjaardagsnummer in te zetten. Onderwijl keken Nan en ik elkaar vrezend aan. Ja damens, echt zingen! En als je et niet kan, meeklappen! Iedereen blerden schaamteloos de liederen mee, inclusief de job zelf, en die nog misschien het hardst. Wij dachten onderwijl alleenmaar: snij die taart aan! Zoals de meesten misschien wel want naderhand bleek dat zodra de taart verorbert iedereen de deur uit stoof! nee hoor dat valt wel mee maar et was opvallend snel ;). We hebben de hele avond met elkaar zitten kletsen en af en toe een woordje portugees eruit gegooid...EN je spreekt de taal niet EN je hebt elkaar gewoon niks te vertellen. dubbele pret! De tane is overigens wel heel erg aardig, dat moet ik wel zeggen, erg vriendelijk voor zover ik heb kunnen peilen en gewoon ontspannen.

Zo tegen een uur of half 10 verlieten ook wij het festijn en reden we terug richting het huiske...weer een feest erop zitten :p.

Feest!

We hebben een aardig beeld gekregen van hoe braziliaanse volksfeesten eruitzien al was het 2e feest minder geslaagd dan het eerste. Ik zal even een beeld construeren van hoe het geheel eruit zag. Het feest werd gehouden op een groot groot veld met een groot podium en daaromheen allerlei standjes met loze goedjes, drankjes en hapjes. De kinderen bleven allemaal bij Lucia en Nan en ik gingen er op onszelf op uit gewapend met drankje in de hand. Het werd steeds drukker op et veld en er was muziek die zich elke keer herhaalde, wat mij niet echt verbaasde maar et is best irritant. Op een gegeven moment kwamen we Lucia weer tegen en gingen we kijken naar een groepje meisjes dat op countrymuziek ging dansen. Ik weet niet wat ze hier hebben met countrymuziek maar ze vinden het helemaal geweldig. Gehuld in spijkerbroek inclusief cowboyhoed paradeert het geheel trots over het veld.. Tja, tis maar waar je van houd, maar hier verwacht ik geen country maar samba! De kinderen trouwens ook en die waren naderhand ook best teleurgesteld over dat er weinig samba werd gedraaid. Wel werd er de foho (spel ik dat goed ma?) gespeeld en dus ook gedanst. Ook Nan en ik hebben een dansje gewaagd en je verwacht et niet maar je hebt er echt uithoudingsvermogen voor nodig! Op een gegeven moment hadden we echt zoiets van, nu is et genoeg en liepen we weer weg. Hollandse heupjes zijn af en toe niet geschikt voor de braziliaanse danspasjes. Het heeft ook serieus heel wat oefenuurtjes geduurd voordat ik de Samba een beetje onder de knie had, maar de meiden hadden veel geduld en lieten me het steeds weer zien. Ook Ana Lucia heeft veel voorgedaan, echt heel leuk. Nu ik wat beter Portugees spreek is het heel leuk om de meisjes beter te leren kennen, en ook Ana, ze is heel anders dan ik verwacht had.

Het andere feest was bij een kerk die in the middle of nowhere staat en je vraagt je echt af waarom die kerk daar is neer gepleurt want er staat verder geen drol omheen. maargoed, ook om die kerk heeft men een feest georganiseerd. We gingen er de avond van te voren naartoe omdat de dag zelf heel erg druk zou zijn. Dat vonden wij wel jammer maar het zal met 30 kinderen echt te druk worden in een grote menigte van duizenden (?) mensen dus we begrepen goed dat dat nogmaals overwogen werd. Helaas was het in de avond erg rustig dus was er weinig te beleven.

Bom noite iedereen!

We zijn alweer aan het eind van ons verblijf hier en ik zie dat ik maar weinig berichten heb getiept *stout*. Ik ga thuis eens even in mijn geheuge graven om de leukste ervaringen die ik hier heb opgedaan vast te leggen. Ik heb ook een heleboel geweldig foto's gemaakt en vooral Diederik gaat denk ik lachen om de malle bekken van de opgegroeide kotertjes.

Bom noite!

Vandaag zijn we met Lucia naar Campos gegaan, heerlijk een dagje shoppen! Haviana's!!!! Nancy kan nu echt verzuipen in de Haviana's en zal waarschijnlijk worden aangehouden bij de douane omdat ze vast lijkt op een illegale haviana-dealer, dus dat wordt lachen. Ik heb et 'bescheiden' gehouden, slechts 4 paar haviana's en 1 paar sandaaltjes :p. Maar 1 paar is voor Marieke. Nog liefhebbers voor Haviana's? Kan ze overal krijgen namelijk.

Eergisteren zijn we naar een feest in de buurt geweest, hetzelfde feest waar Died, Yumi, Philipe en ik 3 jaar geleden ook waren, echt leuk om dat te herkennen. Heel veel kinderen waren mee en we vonden het heel gezellig. De muziek was op zijn minst apart te noemen maar er hing een hele leuke sfeer.

Morgen heb ik familiedienst en Nancy ook. De oudtante is jarig en daarbij zijn wij ook uitgenodigt. Achja, je weet wat voor familie-beest ik wel niet ben he ;). Maar ik weet nog wel dat haar dochter goed engels spreekt dus daar kunnen we misschien mee praten. Ik zal wel weer moeten uitleggen waarom Marina nooit langskomt ;).

Het is hier nog steeds heel gezellig en alle kindertjes zijn nog steeds heel erg lief. Ezelen (mam) is trouwens een kaartspelletje waarbij je heel snel de kaarten aan elkaar dooschuift en wie het eerste 4 dezelfde heeft ramt met zijn hand op tafel en de laatste heeft verloren: grote lol dus voor die kinderen die elke avond weer een tafel bijna aan gort meppen :p. Lucia en Rob vinden dat heel leuk, vooral tijdens het telivisie kijken dus dan worden we naar de speelkamer gebonjourd.

Tainara wil dat ik haar naam op het scherm tiep. Vandaar dit even.

nancy heeft het maar druk met vlechten, al het warrige kroeshaar wordt hier tot prachtige braids omgetoverd. Het ziet er erg schattig uit en je hoeft er 2 weken geen aandacht aan te besteden dus Maria vroeg haar of ze het ook bij de kleintjes wilde doen, da wordt nog wat want zoals ik al zei zijn de kleintjes...hoe zal ik het zeggen.. wiebelig? duivelig? evil? :p nee hoor valt wel mee, als je eenmaal een beetje opvoed luisteren ze echt prima. Eentje is er nog bang van geloof ik.

Nu even diederiks vragen:

1: Bestaat Jacqueline nog?

Nee, niet hier. Ik hoorde dat ze was weggelopen, zwanger is geraakt en in een ander kindertehuis terecht is gekomen. Der is hier nu wel een meisje dat me aan haar doet denken, je zieter thuis wel op de foto.

2: Bestaat die clown uit noordbrazielje die ooit uit de vrachtwagen is komen springen nog?

Ook weggelopen, was nooit een blijvertje. Franscisco, inderdaad een clown. Jammer, was leuk geweest om die weer te zien. maar genoeg clowns hier om je mee bezig te houden.

3: Bestaat dat kleine opdondertje die 'de mug' werd genoemd nog?

Cassioni, ja, et MIERTJE bestaat nog en is nu een stuk normaler dan 3 jaar geleden. Nu is er een nieuw bleere-beest voor in de plaats gekomen: Marlon. Nu blert hij wanneer hij iets niet krijgt wat hij wil o niet in de gewenste armen terecht komt: opvoeduu!

4: Zijn oom Rob en tante Lucia nog een beetje aardig?

Will answer I.R.L.

5: Is het menu nog hetzelfde?

Nou er zijn wat dingen bij gekomen zoals toetjes enzo, das wel heel heel heel fijn. En meer sapjes enzo. En sla. Maar verder hetzelfde, wel lekker!

6: Roept Rob nog steeds 'Boon aptietsj' ?

Jap. Old habits die hard. Dus dan zit je met je neus voor je bord 'dude I am hungry, for christ sake yell!!!'. Vraag me af wat er gebeurt als ik et op een avond gewoon ga bleren :p

7: Is Fwravio al kok?

Flavio meneer. Niet dat ik weet. Hij is terug naar zijn vader gegaan. Maar hij zal wel iets worden denk ik ja :) fabio (je weet toch die andere) is getrouwd met priscilla en hebben een kindje. Komen nog regelmatig langs in het huis, net als Ebber die teruggegaan is naar zen moeder.

8: Komt de kerk nog steeds naar je toe deze zondag?

Niet dat ik weet, zit er wel inderdaad op te wachten. Verheug me op het gezicht van rob :p

9: Bestaan Elias en Elioni nog?

Jaaa, nog steeds gek, geweldige dansers en zeer hangerig en leuk. Wat ik heel leuk vond was dat toen we iedereen scoubidou gingen leren (je weet toch dat gekloot met die touwtjes) dat iedereen heel erg moest oefenen of et gewoon niet snapte. Zij hadden het al naar 1 keer door. En ze zijn echt sterk geworden, maar ze zijn ook al 13 he, je zou et niet zeggen maar toch. Zijn heel leuk.

10: Bestaat die breedbekkikker die mij steeds 'Tsjiewdelliekie' noemde nog?

Mattheus! Jep, de scheet is nog volop aanwezig, maar heel gezellig, doet overal aan mee en knuffelt je helemaal de grond in.

11: Is er nog steeds een elektrische trein en wordt die nog wel eens gebruikt?

Niet gezien chio, ik ben ook niet zo'n held met elektrische treinen, et enige wat ik kan zeggen is: kom en ga machen.

12: Komt het hele dorp nog steeds voetballen 's avonds?

Nee, de jongens gaan nu erges anders voetballen...en dat heb ik geweten ook. We waren een paar dagen geleden op het strand en je weet toch:L verlatenheid. DACHT IK. Dus ik doe men diskman aan en dans en spring en wals over dat strand in et water. Eenmaal savonds in het huis komt William (die ken je niet maar leeftijd van Bruno) naar me toe ' danstte je vandaag op et strand? Ja want wij voetballen daar dus hebben et gezien'. Well, in short: you just basically wanna die right on the spot. Maargoed, kan je weer lachen he. Heb foto van Bruno: je gaat lache om et verschil. Mister annoying teenager.

Its another exciting day in casa Pinokio. Het weer zat weer eventjes niet mee de laatte 2 dagen ,maar vanmiddag kwam de blauwe lucht alweer op dus Tia gaat morgen zeker para a praia! We zijn ook met een groepje meiden naar het strand gegaan waar ze zeer dankbaar voor waren aangezien ze niet op zichzelf mogen. Ze gingen helemaal uit hun dak op het strand en et was erg gezellig. Het water is lekker warm! We hebben de oudere jongens en meisjes ook pesten en ezelen geleerd, da is lachen! Nu zitten we savonds met 10 man te ezelen en ze raken oprecht geirriteerd wanneer er een pestkaart voor hun neus verschijnt: geweldig!

Caramba! schalt het dan!

Internet heeft het even niet gedaan dus heb ik geen berichtjes kunnen posten. Pa, danku zeer voor de toelichting over de barbier/chirurgijn, zeer leerzaam. Ik moet nog 100 pagina's en dan is et boek uit, het is zeer boeiend! Raak af en toe wel verstrikt in de verwarrende familielijnen. Ik weet alleen niet, mam, of jij al die gedetailleerde omschrijvingen van operaties leuk zou vinden maar misschien een ideetje voor in het vliegtuig? Het is namelijk (denk ik) een heel leuk voorproefje op New york in het echt ;) Ook al ben je er al 1000 keer geweest, misschien ga je et dan anders zien omdat je weet hoe het geheel tot stand is gekomen. Tenminste, dat zou ik nu bedenken.

Tia Jorinde in da house!!

Oke, net de kieteldood gehad!! Als de kinderen ontdekken dat je er niet tegen kan vallen ze je met zen allen aan, resultaat: Jorinde valt van bankjes en stoeltjes gillend van et lachen: niet goed als men in de volgende kamer tv wil kijken. *oeps oeps*.

Gisteren heeft Ana Lucia geprobeerd ons de Samba bij te brengen: moeilijk!!! Uiteindelijk had ik et soso lala onder de knie maar denk niet dat et er vloeiend uitziet. Ik moet et eerstt zien voor ik het weer kan en et is echt moeilijk. Ben het ritme helemaaaal niet gewend echt. Maar ik probeer nu elke dag ff te oefenen en zet regelmatig Elias en Elione aan het dansen, zij zijn echt briljant wat dat betreft. Elke dag vragen ze me naam maar dansen kunnen ze als een gek, echt geweldig. Nan moet nog even zwoegen om de samba onder de knie te krijgen maar in Amsterdam is het dan 'on to the brazilian bar!'. En dan dansen wij de samba helemaal als echte brazilianen :p

Ik zal morgen ff kijken of ik wat foto's op et net kan pleuren, zou best es kunnen namelijk maar het is even uitproberen he. De kinderen vinden het in ieder geval geweldig en willen allemaal een foto van jou en van hun en van iedereen en....o zo druk druk!!!!

Oke, ik ga weer ff kietelen!

Ik moet van Fernanda nog meer schrijven dus ik zal even nadenken over wat ik wil zeggen.

Oja, ik lees nu trouwens het boek 'City of dreams' (ik twijfel gewoon aan de titel, niet eens op gelet). Het is Engels en leest lekker weg. Ik moet altijd even wennen aan een nieuw boek en vind et begin nooit zo denderend boeiend. Nu werd het geheel net boeiend en schuift de boel op naar een jaar later. Het gaat over het 'ontstaan' van New york city en begint in 1660 onder de naam 'Nieuw Amsterdam'. Er wordt 1 familielijn gevolgd genaamd 'Turner' en het zijn allemaal geen sympathieke mensen maar dat maakt het ook weer boeiend. Meneer Turner nummer 1 (Lucas) is kapper/chirurg (en ik snap nog steeds niet waarom het in dat boek zo vanzelfsprekend is dat die 2 beroepen dicht bij elkaar liggen). Hij probeert allerlei nieuwe dingen uit op het gebied chirurgie en daardoor worden de meest gore taferelen aan je omschreven. De eerste amputatie of de eerste bloedtransfusie of de eerste dit of de eerste dat, heerlijk! De zoon daarvan en de zoon daarvan zijn ook weer chirurgen en zo gaat dat het gehele boek door. Ondertussen hebben zij allemaal vrouwen, neefjes, nichtjes, zusjes enzovoorts met een eigen verhaallijn. Tja, hjet zal wel niet duidelijk zijn maar men zit om mij heen tegen me te praten.

Marcelo is er nu ook bij gekomen en staat nu ook mee te lezen, ook van Marcelo heb ik fotootjes.

Priscila is er nu ook bijgekomen en staat nu mee te lezen bij haar naam ;).

Natalia is hier nu niet.
Solange is hier nu niet.
gabrielle is hier nu niet
Nancy is hier nu wel.
leandro is hier nu niet
Paloma is hier nu niet.
Pamela is hier nu niet.
Aline is hier nu niet.

Dit moest even van ze.

Het regent het regent de pannetjes worden nat! De afgelopen dagen waren hier erg nat, het regende en regende en regende en we hadden zoiets van, hum, does it ever end? Gelukkig brak vanmiddag de zon door de wolken heen en was het weer aangenaam warm. Althans voor ons, Rob loopt nogal altijd in dikke truieen en jassen en veel kinderen hebben het savonds koud.

Als het regent moeten alle kinderen binnen blijven omdat het hier een grote modderpoel wordt. Kortom: iedereen op elkaars lip. Door televisie te kijken en zich met ons bezig te houden komen de kinderen de dag door, zelfstandig spelen is in dat soort situaties toch wat moeilijker voor ze, zo blijkt.

We kwamen op het briljante idee om doosjes met ze te gaan maken, ik dacht, nou dat kennen ze vast allang maar dat was niet zo, ze waren uiterst enthousiast en maakten de meest creatieve doosjes. Ook chia Nancy leefde zich helemaal in en maakte strikjes, bloempjes van crepepapier die erg populair werden. In de middag konden de kinderen eindelijk naar buiten en hebben we ze de stelten en ander speelgoed gegeven.

Ik ben trouwens nog wel gezond, Nan wat minder, ze is wat verkouden... Er gaat overigens een vloed aan waterpokken door het huis heen dus sommige kinderen worden geplaagd door pokken, jeuk en vermoeidheid. Erg sneu om te zien hoe naar ze zich voelen, er kan dan echt geen lachje meer vanaf, maar dan zijn de chia's er om ze een knuffelsessie te geven. Wij hebben beiden de waterpokken al gehad (toch??:p) dus voor ons is dat geen probleem. Ik zit trouwens wel onder de muggenbulden omdat ik telkens te lui ben om die klamboe op te hangen. We slapen boven onder een schuin dak en ik zie telkens niet de mogelijkheid om die klamboe daaraan op te hangen.. Maar inderdaad smeerseltjes en Deet werken ook prima. Je wordt trouwens toch het meest tijdens het eten gestoken, snachts valt het wel mee.

Ik vind het spelen met de kinderen nog steeds heel erg leuk, leuker dan de vorige keer maar ik heb et nu ook meer in de vingers. De kinderen luisteren erg goed en degenen die dat niet doen (voornamelijk de kleine opdonders) genieten van mijn aangeleerde opvoedingstechnieken, vinden ze niet leuk maar et werkt wel! Het blijft heel; leuk om te zien wat ze maken, hoe ze het maken, hoe creatief ze zijn en hoe graag ze allemaal willen. Met zo'n enthousiasme allemaal! geweldig! Dat maakt het echt heel erg gezellig om dingen met ze te doen. Ze hebben zelf ook ideeen en kunnen ook zelfstandig dingen bedenken om te maken, dat vind ik toch erg knap. Degene die aan ons moesten wennen komen nu ook naar ons toerennen met de armen wijd dus dat is ook goed gekomen. Nu staat Fernanda naast me naar het beeldscherm te kijken, totaal gefascineerd, ik zal thuis een foto van haar latren zien, een beeldig meiske om te zien :).

Tot zover Chia Jorinde en Fernanda,

Ciao!!

Olah,

Alles hier is nog steeds bem. Net heb ik men ass laten kicken met tafeltenissen..en gister was ik nog wel de man want ik was heel goed. Ik ben nu echt moe want heb slecht geslapen door gezelschap van menig mug en menig muggenbult. Ook raak ik hier af en toe verdwaald in men bed. Niet dat dat groot is, in tegendeel, maar je hebt 4 lakens en dekens om mee te knutselen als je naar bed gaat. Verder gaat et wel goed hoor.

De afgelopen dagen hebben de kindjes weer creatieve dingen in elkaar geflanst. Als je ze plakaatverf voorzet is het eerst van 'cia eu no seeiiii' maar nadat je het voordoet gaan ze vrolijk aan de verf en creeeren ze weer allerlei gezellige dingetjes waarvan je vervolgens niet weet waar je et moet laten.. De muur van de speelkamer zit al vol met prut dus nu op naar de gang ofzo.

Gisteren hebben we scoubidoudraadjes 'geintroduceerd'. Nouja, niet geintroduceerd, ze kende het al omdat Lucia et eens heeft meegenomen. Die dingen slaan in als een bom..Zodra iedereen lucht had van de draadjes kwam iedereen naar je toe met de vraag 'mag ik ook?'. En op 100 kinderen gaan die draadjes snel op.. Want iedereen deed mee. Van jong tot oud, jongens en meisjes..Degene van wie je et onmogelijk achtte te lachen zat gierend met de touwtjes te kloten.. En allemaal roepen ze om chia chia chia.. We hebben namelijk enkele 'doelen' opgesteld :p die hebben we gisteren allemaal behaald. Sommige jongens kijken alleenmaar boos voor zich uit, ze zien er ook uit dat ze al teveel hebben meegemaakt in hun leven wat voor een heel mensenleven niet eens acceptabel is. Dus ik wilde hem zo snel mogelijk late lache. Nou er verscheen iets van een grijns tijdens et knopen van die rare draadjes dus weer een missie volbracht. Nu weer wat meer praten enzo en dan ben ik nog blijer. Ook willen we iedereen 'watskeburt' aanleren. Een raar liedje wat nu (nouja niet meer) helemaal geweldig was en iedereen blerde om de minuut 'watskeburt!'. Sommige zeggen het al perfect en andere bleren et af en toe niet helemaal goed, maar et is heel grappig om te horen. Gisteren hebben we ook de grote jongens zover kunnen krijgen dus die grijnzen nu ook af en toe 'watskebeurt'. Het is grappig, ze moeten echt ff ontdooien voor ze wat zeggen maar als ze eenmaal loskomen blaten ze ook wel je kop van je schouders.

Gisterenavond zijn we ook verblijd met een concert van hun. Ik moest zingen....*erger*. oke oke, als jij ook gaat zingen! Nou, geen probleem! Er kwam niet een klein deuntje uit maar een halve fado uit hun mond en de jongens zongen vrolijk met elkaar mee. Charles (was vorige keer 14, nu 17), vroeg trouwens hoe het met Diederik ging, dat was wel heel erg leuk om te horen. En ik was groot geworden en men haar lang etcetera. Ze zijn je echt niet zomaar vergeten ;). Dieds gitaarspel heeft toendertijd ook veel indruk op ze gemaakt, zouden ze graag weer willen.

De kleintjes zijn trouwens weer een heel ander verhaal.. Om je dood aan te ergeren!!! Die kinderen worden niet opgevoed. Ze krijgen geen speelgoed want dat gaat kapot dus het enige wat overblijft zijn blokken die ze dan naar elkaar gaan gooien. Helemaal met slecht weer, als ze binnen meote zijn, is het 1 grote chaos. De nanny's staan er met over elkaar gevouwen armen bij, kijkend naar hoe die kinderen elkaar onderuit halen en bleren en weetik veel. Vanmiddag regende het dus was iedereen binnen. Et grut deed vreselijk irritant.. Ik heb toen wat speelgoed voor de kleintjes gepakt en wat voorgedaan hoe ze ermee konden spelen en dergelijke. Nou dat ging al wat beter, ze waren nu aan het spelen inplaats van elkaars leven zuur te maken. Op en gegeven moment was het zelfs bijna stil, ik was zeer verbaasd. Maar totaal geen luistergedrag, helemaal niks. Ik moest heel erg boos kijken wilde ik die ene blok in die andere kist krijgen, dus et was ontzettend vermoeiend om die kinderen te laten doen wat je wil. En dan wordt ik snel boos. Maar uiteindelijk lukt het wel en dan kijken de nanny's van, hoe kan dat nou? Ze spreekt nauwelijks portugees??? maar een boos blik reikt al een heel eind.. maar ik heb te weinig geduld voor die kleintjes..Opvoeden die handel! Als ze klein en schattig zijn worden ze verwend en geknuffelt enzo, elk klein kind heeft dat en groeit op die manier op tot een onuitstaanbare kleuter. Bah! Ik hou daar echt niet van.

Tot zover Chia Jorinde,

Ciao...

Bom noite,

Het is alweer avond en we hebben net gegeten. Vandaag hadden we een druk dagje. In de ochtend hebben we met de kinderen geknutseld. We gingen verder met propjes maken en deze te plakken op een kleurpraat. De kinderen zijn uiterst creatief en bedenken voor de volgende kleurplaat een nieuwe manier om deze mooi te versieren. Er komen de meest mooie dingen uit voort. Niet alleen de kleintjes vinden het leuk om te kleuren en te knippen maar ook bijv. oudere jongens komen verlegen binnen met zo'n gezicht van 'mag ik ook meedoen?'. Alleen maar leuk toch?

Morgen gaan we kijken hoe de kinderen zich redden met plakaatverf en ik ben benieuwd van Lucia zei dat de kinderen nooit schilderen. Dat wordt lachen dus :p. We hebben in ieder geval een voorbeeld gemaakt van onszelf om te laten zien dat ze een zelfportret moeten maken. Nancy heeft door haar Montessori-achtergrond allemaal briljante ideeen op het gebied van knip en plak werk, ik realiseerde me oppeens dat ik echt weinig heb gedaan op de basisschool aan dat soort dingen. Maar 3 jaar MWD werpt hier toch ook zijn vruchten af ;).

Ik kan nu ook praten met de kinderen en heb soms zelfs een gesprek *ole*. Ik wil echter erg graag praten met de oudere meiden en dit gaat nog erg moeilijk. Ze gaan naast je zitten en je merkt dat ze iets aan je kwijt willen maar et is gewoon moeilijk over te brengen. Maar met herhalen en handen en voeten kom je een aardig eindje.

Vanmiddag was het hier feest, zoals ik het de vorige keer ook heb meegemaakt. De kinderen worden in kleren met leuke franje gestoken en voeren met elkaar en andere kinderen uit het dorp allerlei gezellige dansjes uit. Mijn digicamera is trouwens zeer verslavend voor de kindjes, zodra ze zichzelf terug zien op het scherm is het echt 'chia chia chia eu eu agora!!!!!'. Maar er komen wel de meest geweldige foto's uit. Vanmiddag had ik tijdens de dansjes trouwens mijn recor ''hoeveel kinderen kunnen er op je schoot' verbroken. 2 op de knie en onder elke arm weer 2 kindjes. Zeer druk maar erg gezellie. Het zijn gewoon grote knuffelbeesten.. maar tegelijkertijd zijn de grootste knuffelbeesten ook degenen die de grootste deugniet uit kunnen hangen. Maar een streng gezicht heeft zo zen effecten.

Ciao!